All for Joomla All for Webmasters
The current Bet365 opening offer for new customers is market-leading bet365 mobile app You can get a free bet right now when you open an account.

نگاه ضد امنیتی به شیعیان شمال آفریقا و ضرورت اقدامات جدی

بسیار پر اهمیت است که بدانیم حاکمیت های شمال آفریقا و گروه های فشار بنیاد گرا هر یک نگاهی مشترک اما با زاویه ای متفاوت به اقلیت شیعی دارند که شناخت آن می تواند ما را در بررسی بهتر و یافتن راه حل های واقع گرایانه تر به موضوع کمک کند.

پس از اعلام رهبران شیعی مصر مبنی بر برگزاری مراسم عاشورای امسال در یکی از مساجد قاهره با حضور سراسری مردم مصر در آن، موج فعالیت ها و اقدامات هماهنگ سلفی ها و عوامل دولت مصر برای حمله به این مراسم و بر هم زدن آن، بار دیگر صدای خفته اقلیت شیعی را در مصر به طور خاص و شمال آفریقا به طور عام در اذهان زنده کرد. سایه قوی لائیسیته در کشورهای مغرب، تونس، الجزایر، لیبی و مصر از دهه های گذشته و استمرار آن در برخی از این کشورها، حضور پررنگ جنبش های سلفی و افراطی که پس از انقلاب های اخیر عربی شدت بیشتری یافت، علاوه بر دوری جغرافیایی این منطقه از مرکز تحولات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی خاورمیانه و دوری از بدنه شیعی و شناخت ضعیف و غیر واقعی مردمان این مناطق از تشیع از دلایل عمده فشارهای حاکمیت های سیاسی شمال آفریقا و جریان های افراطی به این اقلیت بوده است.
این فشارها چه در دوران پیش از انقلاب ها که نظام های ضد دینی حاکمیت داشتند و چه در دوران پس از آن که گروه های بنیاد گرای سلفی و اخوان المسلمین به قدرت رسیدند همچنان ادامه دارد و هجوم خشونت آمیز پلیس علیه مراسم عاشورای امسال در قاهره گواهی بر این سخن است.
نگاه ضد امنیتی موجود در بدنه سیستم اطلاعاتی این کشورها به شیعیان، که اصولا آنها را با عنوان هسته های خفته تروریستی " الخلایا الارهابیة النائمه " می شناسند هنوز در الجزایر و مغرب وجود دارد. اصل این نام گذاری شدت برخورد، نوع نگاه و وضعیت واقعی ضد حقوق بشری را علیه این شیعیان به خوبی نشان می دهد. هر چند شدت این برخوردها در دو کشور مذکور بیشتر از دیگر کشورهایی است که انقلاب های عربی در آنها رخ داده است اما وضعیت در مصر و لیبی و تونس نیز چندان تعریفی ندارد.
رسانه های الجزایری چندی پیش اعلام کردند به نهادهای امنیتی این کشور دستور داده شده است تا تحقیقات جامعی را درباره فعالیت شیعیان تهیه کنند. این رسانه ها، همسو با حاکمیت گزارش هایی از آنچه که آنها آن را تهدید امنیتی حضور شیعیان آواره سوری به الجزایر و تحریک هسته های مخفی شیعی در این کشور نامیدند منتشر کردند که شکل نگاه این کشورها را به اقلیت شهروندان شیعی نشان می دهد. البته یاد آوری این نکته ضروری است که ممنوع بودن فعالیت های شیعیان در این کشورها و جرم بودن انتساب به این مذهب، علاوه بر ترس از بازدداشت توسط سازمان های اطلاعاتی باعث شده تا پیروان این اقلیت در موضع تقیه باشند به همین جهت آمار دقیقی از تعداد شیعیان در این کشورها وجود ندارد مسأله ای که باعث شده گروه های سلفی و متعصب در مقاطعی منکر وجود این اقلیت شوند یا اینکه آنها را انگشت شمارانی بدانند که با طمع و اغراضی خاص توسط ایران به تشیع گرائیده اند !
به هر روی فشارهای این چنینی علاوه بر آنکه انتساب به مذهب تشیع را جرم می شمارد اجازه هیچ گونه فعالیت مذهبی و به جا آوردن آزادانه آن را نمی دهد. در چنین فضایی کاملا طبیعی بود که تأسیس نخستین حسینیه یا مسجد شیعیان در مصر پس از انقلاب، تنها یک هفته پس از گشایش، با فشارهای الازهر و مبلغین سلفی و حتی اخوان المسلمین به تعطیلی بینجامد و دولت نوپا نیز هیچ گونه اقدامی انجام ندهد و حتی ریس  الازهر اعلام کند اجازه فعالیت و تبلیغ تشیع را در مصر نخواهد داد.
همه این فشارها و فضای خفقان علیه اقلیت شیعی در حالی صورت می گیرد که تحرک فعال و هماهنگی از سوی علمای بزرگ و سازمان های مطرح اسلامی برای حمایت از این افراد تاکنون صورت نگرفته است.
بسیار پر اهمیت است که بدانیم حاکمیت های شمال آفریقا و گروه های فشار بنیاد گرا هر یک نگاهی مشترک اما با زاویه ای متفاوت به اقلیت شیعی دارند که شناخت آن می تواند ما را در بررسی بهتر و یافتن راه حل های واقع گرایانه تر به موضوع کمک کند.
افراطیون حاکم در  نظام های سیاسی این مناطق به شیعیان به دید ضد امنیتی نگاه می کنند و از سویی عنوان می کنند که این افراد  مرتبط با ایران هستند تا اهداف سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی ایران را در آنجا عملی کنند و البته روابط نه چندان گرم این کشورها با تهران در دهه های گذشته نیز در این نگاه غیر دوستانه بی تأثیر نبوده است. دستور العمل صادر شده برای نهادهای امنیتی در الجزایر که به آن اشاره شد را می توان در همین چارچوب قلمداد کرد.
جریان های سلفی و بنیادگرا نیز با ادعای اینکه شمال آفریقا به طور سنتی سنگر اهل سنت بوده است و شیعیان هیچ حضوری در آن نداشتند ( با فراموشی تعمدی یا غیر تعمدی حضور طولانی مدت فاطمیان و ادریسیان ) و همان نگاه ضد شیعی مختص این جریان ها و البته ترس از حضور یک رقیب قدرتمند، عنصری اساسی در ترویج این نگاه به اقلیت شیعی به شمار می روند.
نظر سنجی چندی پیش یکی از رسانه های آن منطقه درباره شیعیان و پاسخ های حاکی از ترس شهروندان و ضعف معلوماتی آنها درباره تشیع نشان دهنده تأثیر گذاری بالای جریان های سلفی و وهابی در ترویج این باور بوده است.
آنچه در این بین مطلوب است ایفای نقش فعال، مشترک و علنی سازمان های بین المللی اسلامی همچون مجمع جهانی تقریب مذاهب، مجمع جهانی اهل بیت، مجلس اعلای شیعیان لبنان و نهاد مرجعیت در نجف برای گفتگو با دولت هاست و بی تردید شکسته شدن خطوط قرمز علیه شیعیان در یکی از این کشورها همچون الجزایر  می تواند به حل کردن مشکل شیعیان در دیگر کشورهای آن منطقه و به رسمیت شناخته شدن آنان کمک کند به ویژه آنکه در ماه های اخیر وعده هایی در الجزایر و مغرب برای انجام اصلاحات به مردم داده شده است.
از بین بردن توهم ارتباط هدفمند و تشکیلاتی این شیعیان با ایران و اینکه تشیع یک اندیشه و مذهب اسلامی است و پیروان آن بخشی از شهروندان آن کشور هستند باید در ذهن دولتمردان این کشورها شکل بگیرد تا دسیسه چینی جریان های سلفی برای سرکوب شیعیان در این کشورها به حداقل نتایج برسد.
از این رو ضروری است تا سازمان ها و نهاد های مذکور با مأموریتی مشترک و تلاشی همه جانبه برای کم کردن فشارها و متوقف کردن سرکوب و بازداشت پیروان اقلیت شیعی در این کشورها که صدای خاموش تشیع در دهه های گذشته بوده اند اقدام کنند.

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0 / 300 محدودیت حروف
متن شما باید بین 10 تا 300 حرف باشد
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • هیچ نظری یافت نشد